Siglufjörður

Siglufjörður, een kleine vissersstad aan een smal fjord met dezelfde naam, was van 1900 tot 1970 de haring-hoofdstad van het Noord-Atlantisch gebied.
Dagelijks brachten hier enkele honderden vissersboten hun haring aan wal. In hoogtijdagen waren er wel 10.000 man in de haringverwerkende industrie bezig, veel meer mensen dan er in Siglufjörður zelf woonden.
Omstreeks 1950 kwam er door overbevissing steeds minder haringen in de netten. In 1968 was het hele haringavontuur ten einde. Tegenwoordig heeft het stadje ongeveer 1.200 inwoners.
In het haringmuseum vind je veel informatie over deze tijd, Síldarminjasafnið. Doordat de stad slecht bereikbaar was nam het inwonersaantal sterk af. De IJslandse regering probeerde de ontvolking tegen te gaan door de plaatselijke verbindingen en wegeninfrastructuur te verbeteren. In 1967 werd er door de berg Strákar een 800 meter lange tunnel gebouwd: Strákagöng, IJslands eerste echte tunnel. Maar ’s winters, door lawinegevaar, werd de tunnel regelmatig gesloten. Dat veranderde toen men in 2010 de Héðinsfjarðargöng-tunnel opende. Deze elf kilometer lange tweebaans tunnel verbindt Siglufjörður met Ólafsfjörður en de rest van IJsland.

Skarðsdalsskógur is één van de noordelijkste bossen op IJsland. Het kleine bos is een geliefde plek van de bewoners van Siglufjörður, hier genieten ze van een picknick of een wandelingetje.
In het bos ligt een waterval verborgen, de Leyningsfoss.

Er zijn volop wandelmogelijkheden rond Siglufjörður.
Kijk voor meer info op: www.fjallabyggd.is